Διαιτητές.



”Οι λέξεις μπορούν να δείξουν το πνεύμα ενός ανθρώπου, αλλά οι πράξεις αποκαλύπτουν την ουσία του.”

Benjamin Franklin

 

Μία απο τις μεγαλύτερες ανάγκες του ανθρώπου είναι η συντρόφικότητα , όλοι φοβόμαστε να ζήσουμε μόνοι , όλοι θέλουμε να νιώθουμε την ζεστασιά ενός ανθρώπου δίπλα μας σε κάθε δύσκολο βήμα. Αν δεχθούμε λοιπόν την ρομαντική θεωρία πως όλοι μας είμαστε μισά και στη διάρκεια της ζωής μας αποζητούμε αυτό το μοναδικό άλλο μας μισό που θα ταιριάξει απόλυτα και θα μας ολοκληρώσει , τότε οφείλουμε να είμαστε και προετοιμασμένοι καθώς ο μύθος λέει πως όταν δύο μισά συναντιούνται… δημιουργείται ένα ολόκληρο χάος.

Δύο άνθρωποι αποτελούν δύο ξεχωριστά και κυρίως διαφορετικά στοιχεία τα οποία βρίσκουν ασφάλεια το ένα στο άλλο και δημιουργούν σχέσεις. Μέσα σε μία σχέση όμως είναι μόνο λογικό να εμφανιστούν συγκρούσεις που οδηγούν σε καβγάδες άλλοτε μικρούς και άλλοτε μεγάλους. . Κάθε καβγάς είναι περίπου σαν ένα μάτς , δύο αντίπαλοι που παλεύουν με κάθε μέσο για την νίκη. Στους καβγάδες όμως δεν υπάρχει διαιτητής ώστε να σου επισημάνει πότε η συμπεριφορά σου είναι αντικανονική , πότε το χτύπημα ήταν κάτω απο τη μέση και πότε η άμυνα σου είναι είναι πιο επιθετική απο ό,τι νόμιζες, έτσι πάντα κάποιος καταλήγει πληγωμένος , γιατί οι άνθρωποι ζητάμε μεν τη συντροφικότητα αλλά δεν θέλουμε να εγκαταλείψουμε τον εγωισμό μας.

Ο διαιτητής βρίσκεται εκεί σε κάθε αγώνα για να τον διατηρεί υπό έλεγχο. Καταδεικνύει και τιμωρεί τις αντικανονικές πράξεις , φροντίζει να κατευνάσει τις εντάσεις. Πόσο χρειαζόμαστε όλοι λοιπόν έναν διαιτητή την ώρα που ουρλιάζουμε βαριές λέξεις στον σύντροφο μας και το επόμενο λεπτό ευχόμαστε να μπορούσαμε να διαγράψουμε εκείνη τη στιγμή. Την ώρα που πληκτρολογούμε πικρά λόγια και τα μετανιώνουμε το λεπτό που διαβάζονται. Την στιγμή που πληγώνουμε αβίαστα το χαμόγελο που ερωτευτήκαμε. Πόσο πιο εύκολοι θα ήταν οι καβγάδες αν το μυαλό μας λειτουργούσε ως διαιτητής. Σκέψου αν άφηνες πίσω τον εγωισμό και επέτρεπες στο συναίσθημα να σε κυριεύσει επάνω στον θυμό σου πόσο πιο εύκολα θα βρίσκατε τη λύση σε όλα. Κάπου κάποτε είχα διαβάσει πως δύο άτομα είναι ήδη πολλά, γι΄αυτό ο εγωισμός δεν χωράει σε μία σχέση , όταν υπάρχει στριμωχνόμαστε και η πίεση αρχίζει να μας πνίγει. Οι άνθρωποι είμαστε αδιαμφισβήτητα πολύπλοκα όντα έτσι τείνουμε να κάνουμε τις καταστάσεις να μοιάζουν περίπλοκες τη στιγμή που όλα θα μπορούσαν να είναι τόσο ξεκάθαρα. Την επόμενη φορά, στον επόμενο καβγά σταμάτα να φωνάζεις , κοίτα ποιόν πολεμάς , άκου την καρδιά σου να χτυπά για τον άνθρωπο που έχεις απέναντι σου και τότε ο νούς σου θα γίνει ο διαιτητής σου.



Ο έρωτας κρύβεται στις λεπτομέρειες.

”’Αγάπα τις μικρές στιγμές γιατί ίσως κάποια ημέρα κοιτάξεις στο παρελθόν και δείς πως αυτές ήταν οι πραγματικά μεγάλες σου στιγμές”   Robert Brault

Η ημέρα του αγίου Βαλεντίνου δεν ήταν ποτέ μια ιδιαίτερη ημέρα για εμένα , πάντα τη θεωρούσα μια καταναλωτικής φύσεως εορτή. Δεν μπορώ μέχρι και σήμερα να κατανοήσω γιατί άνθρωποι σε ολόκληρο τον κόσμο χρειάζονται μια συγκεκριμένη ημέρα μέσα στον χρόνο για να εκδηλώσουν τον έρωτα τους στον συντροφό τους. Δεν καταλαβαίνω γιατί να περιμένεις με ανυπομονησία την 14η ημέρα του Φεβρουαρίου για να κάνεις μια ξεχωριστή πράξη για τον σύντροφό σου ; Γιατί να μην κάνεις κάτι για τον άνθρωπο σου κάθε μέρα ;

Παραδέχομαι πως βρίσκω πολύ όμορφη την ιδέα του να υπάρχει μια ημέρα κατά την οποία η ιδέα του έρωτα και της αγάπης γιορτάζεται παγκοσμίως , εξάλλου ο έρωτας είναι κάτι το οποίο αξίζει να τιμάται. Είναι ανατριχιαστική η σκέψη του ότι εκεί έξω υπάρχει μια ψυχή που περιμένει να αγαπηθεί και να αγαπήσει ολοκληρωτικά τη δική σου. Αφού λοιπόν είσαι σαφώς ερωτευμένη κάθε ημέρα με τον σύντροφό σου , τότε κάθε ημέρα πρέπει να του το λές.

Το μεγαλύτερο αμάρτημα στον έρωτα είναι η αδιαφορία” είπε ο Βολταίρος συνεπαρμένος απο τον ερωτά του για την Έμιλυ μαρκησία του Châtelet , η οποία αν και έκλεψε την καρδιά του για πάντα δεν πρόλαβε ποτέ να γίνει συζυγός του. Αυτή η αδιαφορία για την οποία μίλησε ο Βολταίρος είναι η ειδοποιός διαφορά στον μαγικό κόσμο των ερωτευμένων , είναι το σημάδι που μαρτυρά πόσο βαθύς είναι ο δεσμός δυό ανθρώπων, οι σύντομες σχεδόν άδειες σχέσεις κατακλύζονται απο αδιαφορία , ο έρωτας όμως δεν την συναντά ποτέ . Όταν είσαι ερωτευμένος σε προδίδουν οι μικρές κινήσεις , οι σκέψεις , οι λέξεις που ξεστομίζεις αβίαστα και ακούγονται κλισέ και θεατρικές σαν να βγήκαν απο σκηνή του σινεμά, εσύ όμως τις εννοείς με την καρδιά σου και μέσα στο κεφάλι σου ηχούν δυνατά μαζί με το όνομα του αγαπημένου σου. Αυτή η ανάγκη να ελέγχεις το κινητό σου κάθε λεπτό ώστε να μην χάσεις ούτε ένα μηνυμά του , το άγχος σου για τα δικά του προβλήματα. Ακόμη και στις πιο απλές κινήσεις όπως ένα απαλό φιλί στο μάγουλο ή ένα χάδι στην πλάτη. Ο έρωτας κρύβεται στο μέρος της καρδιάς σου όπου έχεις αποθηκεύσει τα πάντα για εκείνον , απο το πώς πίνει τον καφέ του μέχρι το ποιά σκηνή της ταινίας που είδατε την προηγούμενη εβδομάδα τον ενθουσίασε. Ο έρωτας κρύβεται στις καθημερινές πράξεις στοργής που του χαρίζεις και στις λέξεις που σε εκείνον λες χρωματισμένες με τα πιο ζωηρά χρώματα , στο ”να προσέχεις” και στο ” καλό βράδυ αγάπη μου”.

Η ζωή δεν κρατά για πάντα, γι’αυτό και κάθε ημέρα είναι η κατάλληλη ημέρα για να δείξεις στον άνθρωπο που αγαπάς πόσο σημαντικός είναι για εσένα. Μην περιμένεις να έρθουν γιορτές ή ”καλύτερες ημέρες” , απόλαυσε ό,τι ζείς σήμερα γιατί αύριο μπορεί να μην υπάρχει τίποτα…

Να ζηλεύεις σημαίνει να νοιάζεσαι…

Η ζήλια (ή ζήλεια) είναι μια παρεξηγημένη έννοια. Πολλοί την ονομάζουν αιτία διάλυσης των σχέσεων, και ναι μπορεί να είναι αν υπάρχει σε ψυχωτικό βαθμό. Αλλά αυτό το μικρό σφίξιμο στο στομάχι που νιώθει κανείς όταν ζηλεύει τον σύντροφό του , δεν είναι πάντα το τέρας που παρουσιάζουμε ως καταστροφέα σχέσεων. Σε αυτό το άρθρο αναφέρομαι μόνο στην υγιή και όμορφη πλευρά της ζήλιας και όχι στην υπερβολική-ψάχνωτοκινητόσουότανδεμεβλέπεις-μορφή της. Όταν ζηλεύεις τον άνθρωπό σου , σε αποδεκτό βαθμό , σημαίνει πως γεννιέται μέσα σου και το αίσθημα του σεβασμού για εκείνον αλλά και πως ο ερωτάς σας δυναμώνει. Πώς γίνεται όταν αγαπάς κάποιον να μην ζηλεύεις τα βλέμματα που τον περιτριγυρίζουν; Και ας ξέρεις ότι είναι ολοδικός σου…

 

Η ζήλια αποτελεί κίνητρο για αλλαγή, για βελτίωση. Θέλεις να είσαι ο καλύτερος εαυτός σου για τον άνθρωπό σου , και μόνο αν εκείνος το εκτιμά και αγαπά αυτό που είσαι αξίζει να συνεχίσεις να προσπαθείς να βελτιωθείς. Όταν κάποιος ζηλεύει ,οι ψυχολόγοι υποστηρίζουν, πως στην πραγματικότητα δείχνει την ευάλωτη πλευρά του , δείχνει ότι φοβάται να χάσει αυτό που έχει και πως δεν υπάρχει η αίσθηση μιας δεδομένης κατάστασης μέσα του. Πολλές φορές στον έρωτα υπάρχει εγωισμός , θέλουμε η καθημερινότητα του αγαπημένου άλλου να αποτελείται από δικές μας στιγμές μόνο , εκεί κρύβεται η ερωτική γλυκιά ζήλια. Στην γκρίνια για τις πολλές ώρες δουλειάς , στο σκέτο ”οκ” για την έξοδο με τους φίλους του , στην αγκαλιά μετά από ένα ”πρέπει να φύγω”. Θέλουμε να έχουμε τον άνθρωπό μας κοντά μας και ζηλεύουμε την προσοχή και τον χρόνο που διαθέτει σε άλλους , και αυτό είναι φυσιολογικό αλλά και αναπόφευκτο. Αυτές οι ώρες όμως που θα περάσουν και θα είστε χωριστά θα αναπληρωθούν από το πρώτο παθιασμένο φιλί όταν ξαναβρεθείτε.

Πολλοί θεωρούν λανθασμένα την ζήλια ως σημάδι έλλειψης εμπιστοσύνης. Όταν δεν εμπιστεύεσαι το ταίρι σου νιώθεις φθόνο , όχι ζήλεια, φοβάσαι τις κινήσεις του και αμφισβητείς τις απαντήσεις του. Όλες οι σχέσεις χρειάζονται πίστη, τρυφερότητα και αγάπη. Η ζήλια λανθάνει εκ των πραγμάτων σε αυτά τα συναισθήματα, είναι αυτό το υλικό που τους δίνει μια γλυκύτητα και κάνει την καρδιά σου να χτύπα λίγο πιο γρήγορα.