Διαιτητές.



”Οι λέξεις μπορούν να δείξουν το πνεύμα ενός ανθρώπου, αλλά οι πράξεις αποκαλύπτουν την ουσία του.”

Benjamin Franklin

 

Μία απο τις μεγαλύτερες ανάγκες του ανθρώπου είναι η συντρόφικότητα , όλοι φοβόμαστε να ζήσουμε μόνοι , όλοι θέλουμε να νιώθουμε την ζεστασιά ενός ανθρώπου δίπλα μας σε κάθε δύσκολο βήμα. Αν δεχθούμε λοιπόν την ρομαντική θεωρία πως όλοι μας είμαστε μισά και στη διάρκεια της ζωής μας αποζητούμε αυτό το μοναδικό άλλο μας μισό που θα ταιριάξει απόλυτα και θα μας ολοκληρώσει , τότε οφείλουμε να είμαστε και προετοιμασμένοι καθώς ο μύθος λέει πως όταν δύο μισά συναντιούνται… δημιουργείται ένα ολόκληρο χάος.

Δύο άνθρωποι αποτελούν δύο ξεχωριστά και κυρίως διαφορετικά στοιχεία τα οποία βρίσκουν ασφάλεια το ένα στο άλλο και δημιουργούν σχέσεις. Μέσα σε μία σχέση όμως είναι μόνο λογικό να εμφανιστούν συγκρούσεις που οδηγούν σε καβγάδες άλλοτε μικρούς και άλλοτε μεγάλους. . Κάθε καβγάς είναι περίπου σαν ένα μάτς , δύο αντίπαλοι που παλεύουν με κάθε μέσο για την νίκη. Στους καβγάδες όμως δεν υπάρχει διαιτητής ώστε να σου επισημάνει πότε η συμπεριφορά σου είναι αντικανονική , πότε το χτύπημα ήταν κάτω απο τη μέση και πότε η άμυνα σου είναι είναι πιο επιθετική απο ό,τι νόμιζες, έτσι πάντα κάποιος καταλήγει πληγωμένος , γιατί οι άνθρωποι ζητάμε μεν τη συντροφικότητα αλλά δεν θέλουμε να εγκαταλείψουμε τον εγωισμό μας.

Ο διαιτητής βρίσκεται εκεί σε κάθε αγώνα για να τον διατηρεί υπό έλεγχο. Καταδεικνύει και τιμωρεί τις αντικανονικές πράξεις , φροντίζει να κατευνάσει τις εντάσεις. Πόσο χρειαζόμαστε όλοι λοιπόν έναν διαιτητή την ώρα που ουρλιάζουμε βαριές λέξεις στον σύντροφο μας και το επόμενο λεπτό ευχόμαστε να μπορούσαμε να διαγράψουμε εκείνη τη στιγμή. Την ώρα που πληκτρολογούμε πικρά λόγια και τα μετανιώνουμε το λεπτό που διαβάζονται. Την στιγμή που πληγώνουμε αβίαστα το χαμόγελο που ερωτευτήκαμε. Πόσο πιο εύκολοι θα ήταν οι καβγάδες αν το μυαλό μας λειτουργούσε ως διαιτητής. Σκέψου αν άφηνες πίσω τον εγωισμό και επέτρεπες στο συναίσθημα να σε κυριεύσει επάνω στον θυμό σου πόσο πιο εύκολα θα βρίσκατε τη λύση σε όλα. Κάπου κάποτε είχα διαβάσει πως δύο άτομα είναι ήδη πολλά, γι΄αυτό ο εγωισμός δεν χωράει σε μία σχέση , όταν υπάρχει στριμωχνόμαστε και η πίεση αρχίζει να μας πνίγει. Οι άνθρωποι είμαστε αδιαμφισβήτητα πολύπλοκα όντα έτσι τείνουμε να κάνουμε τις καταστάσεις να μοιάζουν περίπλοκες τη στιγμή που όλα θα μπορούσαν να είναι τόσο ξεκάθαρα. Την επόμενη φορά, στον επόμενο καβγά σταμάτα να φωνάζεις , κοίτα ποιόν πολεμάς , άκου την καρδιά σου να χτυπά για τον άνθρωπο που έχεις απέναντι σου και τότε ο νούς σου θα γίνει ο διαιτητής σου.