Review : Έτερος εγώ.

Ο Σωτήρης Τσαφούλιας τολμά να αγγίξει ένα είδος που ελάχιστοι σκηνοθέτες έχουν τολμήσει στην Ελλάδα , συνθέτοντας ένα πάζλ δολοφονιών μας παρουσιάζει ένα σπάνιο θρίλερ – αστυνομικό δράμα ελληνικής παραγωγής με τίτλο «Έτερος εγώ».

Ταξιδεύουμε στην Αθήνα του 2015 και γνωρίζουμε τον ιδιόρρυθμο καθηγητή εγκληματολογίας Δημήτρη Λαΐνη (Πυγμαλίων Δαδακαρίδης ) , ο οποίος βρίσκεται στη μέση ενός μυστηρίου που φαίνεται να απειλεί τη ζωή και το μέλλον του. Όταν ένας δικηγόρος, ένας δικαστής, ένας γιατρός και δύο νεαροί άνδρες δολοφονούνται με βίαιο αλλά και ασυνήθιστο τρόπο η αστυνομία ζητά τη βοήθεια του Δημήτρη Λαΐνη για την εξιχνίαση των πέντε ανθρωποκτονιών που φαίνεται να συνδέονται μεταξύ τους. Σύμμαχοι του καθηγητή στην έρευνα αυτού του μυστηρίου είναι οι γρίφοι του Πυθαγόρειου θεωρήματος και ο Marcel de Chaff (Francois Cluzet) , ένας καθηγητής μαθηματικών που θα υπάρξει και μέντορας του. Παρατηρώντας τα καλά κρυμμένα μηνύματα που ο δολοφόνος άφησε πίσω του , ο Λαΐνης σύντομα ανακαλύπτει πως η επιλογή του για την έρευνα αυτών των δολοφονιών δεν ήταν τυχαία.

ετεροςεγω2.jpg

 

Με στόχο του να δημιουργήσει μια ταινία μυστηρίου με πρωταγωνιστή έναν χαρακτήρα που να θυμίζει Sherlock Holmes , ο Σωτήρης Τσαφούλιας εύστοχα δομεί το σενάριο του πάνω σε ένα κλασσικό τρίπτυχο των αστυνομικών ταινιών , όπου βλέπουμε ένα δολοφόνο – εκδικητή να διαπράττει φόνους ακολουθώντας ένα συγκεκριμένο μοτίβο προκειμένου να τους δώσει ηθική υπόσταση και έναν πρωταγωνιστή που αρχίζει να ταυτίζεται άθελα του με τον εγκληματία τον οποίο αναζητά. Η ροή της πλοκής είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα, με τα απαραίτητα χρονικά ταξίδια στον παρελθόν που έχουν κυρίως επεξηγηματικό ρόλο αλλα είναι μαεστρικά τοποθετημένα ώστε ο θεατής να μην χάνει τον ειρμό των γεγονότων. Η σκηνογραφία (Ηλίας Λεδάκης ) των χώρων του εγκλήματος είναι πραγματικά αξιέπαινη καθώς και των σκηνών δράσης , οι οποίες καταφέρνουν να μην φαίνονται στημένες. Αν και στην σκηνοθεσία ο Σωτήρης Τσαφούλιας υπήρξε προσεκτικός και μεθοδικός , ώστε να μην δημιουργήσει ένα ακόμη κλισέ θρίλερ μυστηρίου , το σενάριο του και κυρίως οι βασικοί διάλογοι των πρωταγωνιστών φαίνεται να πέφτουν στην παγίδα του εγχώριου κινηματογράφου που προστάζει την απλοποίηση κάθε σύνθετου στοιχείου ενός σεναρίου προκειμένου να γίνει κατανοητό απο το κοινό. Οι θεατές σε αρκετές σκηνές παρακολουθούν τους ηθοποιούς να επεξηγούν τις σκέψεις του χαρακτήρα τους ή τις ενέργειες του , προσθέτοντας με αυτό τον τρόπο περιττούς απλοϊκούς διαλόγους σε ένα συνολικά καλοστημένο μυστήριο. Οι ερμηνείες στέκονται στο ύψος τους , όπως θα περίμενε κανείς απο ένα καστ που αποτελείται από ταλαντούχους πεπειραμένους ηθοποιούς. Ο Πυγμαλίων Δαδακαρίδης παραδίδει μια προσεγμένη και μελετημένη ερμηνεία και προκειμένου να προσδώσει στον ρόλο του την «αδεξιότητα» που τον χαρακτηρίζει υιοθέτησε ένα σύνολο μικρών αλλά σημαντικών κινήσεων που σύμφωνα με ψυχολόγους διακρίνονται σε ευφυείς ανθρώπους που δυσκολεύονται να κοινωνικοποιηθούν. Τέλος , η ατμοσφαιρική μουσική επένδυση του Κώστα Μαραγκού δένει τα κομμάτια αυτού του θρίλερ ιδανικά και πολλές φορές παίρνει τον πρωταγωνιστικό ρόλο αφού γεμίζει τις σκηνές σαν να ήταν μία ακόμη ατάκα του σεναρίου.

Το «Έτερος εγώ» αποτελεί ένα έργο ρίσκο” για τον ελληνικό κινηματογράφο, και παρα τις αντίξοες συνθήκες παραγωγής ( κυρίως οικονομικής φύσεως ) ο Σωτήρης Τσαφούλιας παραδίδει μια ταινία που κράτα την υπόσχεση της και αποτελεί ένα πραγματικό μυστήριο.

 

Τίτλος : Έτερος εγώ

είδος : αστυνομικό θρίλερ , μυστήριο

Σενάριο – Σκηνοθεσία: Σωτήρης Τσαφούλιας
Μουσική: Κώστας Μαραγκός
Μοντάζ: Γιώργος Γεωργόπουλος
Σκηνογραφία: Ηλίας Λεδάκης

Έτος παραγωγής : 2016

 

 

*Οι φωτογραφίες δεν υπόκεινται σε πνευματικά δικαιώματα και αποτελούν αποτέλεσμα εύρεσης σε μηχανές αναζήτησης.

 

 

 

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *