Review : Έτερος εγώ.

Ο Σωτήρης Τσαφούλιας τολμά να αγγίξει ένα είδος που ελάχιστοι σκηνοθέτες έχουν τολμήσει στην Ελλάδα , συνθέτοντας ένα πάζλ δολοφονιών μας παρουσιάζει ένα σπάνιο θρίλερ – αστυνομικό δράμα ελληνικής παραγωγής με τίτλο «Έτερος εγώ».

Ταξιδεύουμε στην Αθήνα του 2015 και γνωρίζουμε τον ιδιόρρυθμο καθηγητή εγκληματολογίας Δημήτρη Λαΐνη (Πυγμαλίων Δαδακαρίδης ) , ο οποίος βρίσκεται στη μέση ενός μυστηρίου που φαίνεται να απειλεί τη ζωή και το μέλλον του. Όταν ένας δικηγόρος, ένας δικαστής, ένας γιατρός και δύο νεαροί άνδρες δολοφονούνται με βίαιο αλλά και ασυνήθιστο τρόπο η αστυνομία ζητά τη βοήθεια του Δημήτρη Λαΐνη για την εξιχνίαση των πέντε ανθρωποκτονιών που φαίνεται να συνδέονται μεταξύ τους. Σύμμαχοι του καθηγητή στην έρευνα αυτού του μυστηρίου είναι οι γρίφοι του Πυθαγόρειου θεωρήματος και ο Marcel de Chaff (Francois Cluzet) , ένας καθηγητής μαθηματικών που θα υπάρξει και μέντορας του. Παρατηρώντας τα καλά κρυμμένα μηνύματα που ο δολοφόνος άφησε πίσω του , ο Λαΐνης σύντομα ανακαλύπτει πως η επιλογή του για την έρευνα αυτών των δολοφονιών δεν ήταν τυχαία.

ετεροςεγω2.jpg

 

Με στόχο του να δημιουργήσει μια ταινία μυστηρίου με πρωταγωνιστή έναν χαρακτήρα που να θυμίζει Sherlock Holmes , ο Σωτήρης Τσαφούλιας εύστοχα δομεί το σενάριο του πάνω σε ένα κλασσικό τρίπτυχο των αστυνομικών ταινιών , όπου βλέπουμε ένα δολοφόνο – εκδικητή να διαπράττει φόνους ακολουθώντας ένα συγκεκριμένο μοτίβο προκειμένου να τους δώσει ηθική υπόσταση και έναν πρωταγωνιστή που αρχίζει να ταυτίζεται άθελα του με τον εγκληματία τον οποίο αναζητά. Η ροή της πλοκής είναι εξαιρετικά ενδιαφέρουσα, με τα απαραίτητα χρονικά ταξίδια στον παρελθόν που έχουν κυρίως επεξηγηματικό ρόλο αλλα είναι μαεστρικά τοποθετημένα ώστε ο θεατής να μην χάνει τον ειρμό των γεγονότων. Η σκηνογραφία (Ηλίας Λεδάκης ) των χώρων του εγκλήματος είναι πραγματικά αξιέπαινη καθώς και των σκηνών δράσης , οι οποίες καταφέρνουν να μην φαίνονται στημένες. Αν και στην σκηνοθεσία ο Σωτήρης Τσαφούλιας υπήρξε προσεκτικός και μεθοδικός , ώστε να μην δημιουργήσει ένα ακόμη κλισέ θρίλερ μυστηρίου , το σενάριο του και κυρίως οι βασικοί διάλογοι των πρωταγωνιστών φαίνεται να πέφτουν στην παγίδα του εγχώριου κινηματογράφου που προστάζει την απλοποίηση κάθε σύνθετου στοιχείου ενός σεναρίου προκειμένου να γίνει κατανοητό απο το κοινό. Οι θεατές σε αρκετές σκηνές παρακολουθούν τους ηθοποιούς να επεξηγούν τις σκέψεις του χαρακτήρα τους ή τις ενέργειες του , προσθέτοντας με αυτό τον τρόπο περιττούς απλοϊκούς διαλόγους σε ένα συνολικά καλοστημένο μυστήριο. Οι ερμηνείες στέκονται στο ύψος τους , όπως θα περίμενε κανείς απο ένα καστ που αποτελείται από ταλαντούχους πεπειραμένους ηθοποιούς. Ο Πυγμαλίων Δαδακαρίδης παραδίδει μια προσεγμένη και μελετημένη ερμηνεία και προκειμένου να προσδώσει στον ρόλο του την «αδεξιότητα» που τον χαρακτηρίζει υιοθέτησε ένα σύνολο μικρών αλλά σημαντικών κινήσεων που σύμφωνα με ψυχολόγους διακρίνονται σε ευφυείς ανθρώπους που δυσκολεύονται να κοινωνικοποιηθούν. Τέλος , η ατμοσφαιρική μουσική επένδυση του Κώστα Μαραγκού δένει τα κομμάτια αυτού του θρίλερ ιδανικά και πολλές φορές παίρνει τον πρωταγωνιστικό ρόλο αφού γεμίζει τις σκηνές σαν να ήταν μία ακόμη ατάκα του σεναρίου.

Το «Έτερος εγώ» αποτελεί ένα έργο ρίσκο” για τον ελληνικό κινηματογράφο, και παρα τις αντίξοες συνθήκες παραγωγής ( κυρίως οικονομικής φύσεως ) ο Σωτήρης Τσαφούλιας παραδίδει μια ταινία που κράτα την υπόσχεση της και αποτελεί ένα πραγματικό μυστήριο.

 

Τίτλος : Έτερος εγώ

είδος : αστυνομικό θρίλερ , μυστήριο

Σενάριο – Σκηνοθεσία: Σωτήρης Τσαφούλιας
Μουσική: Κώστας Μαραγκός
Μοντάζ: Γιώργος Γεωργόπουλος
Σκηνογραφία: Ηλίας Λεδάκης

Έτος παραγωγής : 2016

 

 

*Οι φωτογραφίες δεν υπόκεινται σε πνευματικά δικαιώματα και αποτελούν αποτέλεσμα εύρεσης σε μηχανές αναζήτησης.

 

 

 

 

Review: La la land.

                                          Ένα μιούζικαλ για τον έρωτα

 

Το 73ο φεστιβάλ κινηματογράφου της Βενετίας άνοιξε με το συγκινητικό μιούζικαλ «La la land» και γρήγορα οι κριτικοί κινηματογράφου έσπευσαν να το ονομάσουν ”ταινία της χρονιάς” και όχι άδικα. Έχουν περάσει αρκετά χρόνια απο την τελευταία φορά που ένα μιούζικαλ βασισμένο στις τεχνικές της παλαιάς σχολής έπαιξε στις κινηματογραφικές αίθουσες , και ο βραβευμένος με όσκαρ σκηνοθέτης και σεναριογράφος Damien Chazelle φαίνεται να επέστρεψε για να μας θυμίσει ακριβώς γιατί αγαπήσαμε τόσο πολύ τα μιούζικαλ.

Το la la land είναι μια κλασσική ιστορία έρωτα , σαν εκείνες που κάποτε έπαιζαν ασπρόμαυρες και έφερναν δάκρυα στα μάτια χιλιάδων ονειροπόλων κοριτσιών. Δύο νέοι ερωτεύονται ολοκληρωτικά ο ένας τον αλλο ξεχνώντας πως η ζωή κάνει πάντα τα δικά της σχέδια. Η ονειροπόλα Mia (Emma Stone) και ο ταλαντούχος πιανίστας Sebastian (Ryan Gosling) παλεύουν να πραγματοποιήσουν τα ονειρά τους. Εκείνη θέλει να γίνει μια ξακουστή ηθοποιός και εκείνος θέλει το πάθος του για την τζαζ να ακουστεί σε ολόκληρο τον κόσμο. Και οι δύο κυνηγούν την αναγνώριση και όσο η αναγνώριση τους πλησιάζει τόσο πιο δύσκολο γίνεται να ανθίσει ο ερωτάς τους μέσα στα πολυάσχολα προγράμματά τους και τα ύπουλα παιχνίδια του Hollywood. Το ζευγάρι μας ζεί τον ερωτά του μέσα σε παστέλ σκηνικά και χορεύοντας σε στολισμένες ταράτσες με την πιό όμορφη θέα του Los Angeles. Ο ερωτάς τους εξελίσσεται σε μια ταινία όπου τα συναισθήματα εκφράζονται με ρομαντικά τραγούδια και τρυφερές χορευτικές κινήσεις , ακόμη και στις χειρότερες στιγμές του αυτό το κινηματογραφικό ζευγάρι έχει μια γλυκιά χημεία που συγκινεί.

la la land2.jpg

Ο Demian Chazelle έχοντας ως ξεκάθαρο στόχο του το να δημιουργήσει ενα μιούζικαλ που αγγίζει εκείνα της δεκαετίας του ’50 αλλά αναπτύσσει και μια δική του ταυτότητα, χώρισε το la la land σε 5 πράξεις (acts) , οι οποίες ακολουθούν τον έρωτα του ζευγαριού μας σε ένα πλήρη κύκλο των εποχών ξεκινώντας απο τον Χειμώνα, άνοιξη , καλοκαίρι , φθινόπωρο και καταλήγουμε ξανά στον χειμώνα.Η εξαιρετικά στοχευμένη γραφή του Chazelle μεριμνεί ώστε το κοινό του να μην γνωρίσει ”το ζευγάρι” , αλλά να δεί όλες τις αποχρώσεις της Mia και τις ανασφάλειες του Sebastian που αργότερα θα γίνουν ζευγάρι.

Οι μελωδίες του la la land σίγουρα θα ταξιδέψουν μικρούς και μεγάλους σε έναν άλλο καλύτερο κόσμο γεμάτο αστέρια , φιλιά και χορό.

laland3.jpg

Τίτλος : La la land

Σενάριο και σκηνοθεσία : Damien Chazelle

έτος παραγωγής : 2016

είδος : Musical , romance , comedy

 

 

Tα αγαπημένα ρούζ του Ιανουαρίου.

Kάθε μήνα τα νέα προϊόντα που εμφανίζονται στην αγορά των καλλυντικών είναι εκατοντάδες και είναι ομολογουμένως δύσκολο να αποφασίσεις σε ποιά να ξοδέψεις τα χρήματα σου. Για τον μήνα του Ιανουαρίου λοιπόν αποφάσισα να επικεντρωθώ στον τομέα των ρούζ (blushes) , και να σας παρουσιάσω ποιά από αυτά που δοκίμασα εγώ άξιζαν τον κόπο.

Την λίστα ανοίγει το πιο φθηνό από τα ρούζ μας , και ανήκει στην essence. To matt touch blush ανέρχεται στα 3,20 ευρώ και διατίθεται μόνο σε τρείς αποχρώσεις , και οι τρείς έχουν ως βάση τους το ροζ κάνοντας το προϊόν πιο ταιριαστό σε ανοιχτόχρωμες επιδερμίδες. Η χρωματική απόδοση του matt touch blush είναι όσο έντονη χρειάζεται για να δίνει ένα φυσικό αποτέλεσμα , ενώ η υφή του θυμίζει αρκετά εκείνη του ταλκ. Το ρούζ βρίσκεται σε μορφή πούδρας και είναι πολύ ”ελαφρύ” κατά την εφαρμογή. Αξίζει να σημειωθεί πως η essence ακολουθεί cruelty free πολιτική παραγωγής προϊόντων.

 

Επόμενο έρχεται το Pierre Rene professional ρούζ που βρίσκει κανείς στα καταστήματα της dust and cream στην τιμή των 7,50 ευρώ. Eίναι και αυτό σε μορφή πούδρας και περιέχει μικρή ποσότητα shimmer , κατά την εφαρμογή του δηλαδή δημιουργεί το εφέ της λάμψης στην επιδερμίδα. Διατίθεται σε 6 ζεστές αλλά και ψυχρές αποχρώσεις. Η χρωματική του απόδοση είναι πολύ καλή αν και τα πιο ζεστά χρώματα της σειράς εξαιτίας του shimmer φαίνεται να ταιριάζουν σε πιο βραδινές εμφανίσεις. Τα συστατικά του αποδίδουν στο ρουζ μία πολύ λεπτή δομή και το αναδεικνύουν ως εξαιρετικά εύκολο στη χρήση.

a5b3dd5b1d6a4b3cb8587cd39212910f.jpg

Ένα από τα πιο αποτελεσματικά ρουζ που έχω χρησιμοποιήσει και έχω ερωτευτεί είναι το dream bouncy blush της Maybelline. Κοστίζει 8 ευρώ και υπάρχουν δέκα διαθέσιμες αποχρώσεις του. Η φόρμουλα του είναι διαφορετική απο αυτή του κλασσικού τύπου ρούζ , αντί για την υφή πούδρας το dream bouncy blush βρίσκεται σε κρεμώδη μορφή. Είναι πολύ απαλό και εύκολο ως προς το άπλωμα του ενώ η χρωματική του απόδοση είναι αρκετά έντονη γι’αυτό και δε χρειάζεται μεγάλη ποσότητα προϊόντος για κάθε χρήση. Το αποτέλεσμα είναι πολύ φυσικό και εξαιτίας της κρεμώδης μορφής του , το ρουζ κάνει την επιδερμίδα να δείχνει μεταξένια και νεανική. Δεν χρειάζεται να σας θορυβεί η διαφορετική φόρμουλα του συγκεκριμένου ρουζ σε περίπτωση που δεν έχετε χρησιμοποιήσει κάποιο παρόμοιο προϊόν στο παρελθόν, θα βρείτε την εφαρμογή του εξαιρετικά απλή, ενώ για πρώτη φορά μπορείτε να επιχειρήσετε να το απλώσετε με τα δάχτυλα σας για μεγαλύτερη άνεση.

maybelline.jpg

*Η Maybelline δεν ακολουθεί cruelty free πολιτική παραγωγής προϊόντων.

Τέλος, το πιο ακριβό ρουζ στη λίστα μας είναι το ολοκαίνουριο casual colour της MAC cosmetics. Βρίσκεται και αυτό σε κρεμώδης μορφή, ωστόσο θα παρατηρήσετε πως είναι πιο σκληρό ή συμπαγές σε σχέση με εκείνο της maybelline. Η χρωματική του απόδοση είναι έντονη γι’αυτό και συνίσταται η χρήση μικρής ποσότητας και πάντοτε με πινέλο. Διατίθεται σε 9 αποχρώσεις και βρίσκεται στην τιμή των 23 ευρώ. Θέλει αρκετό χτίσιμο προκειμένου να δείξει σαν ρουζ επάνω στο δέρμα , ωστόσο έχει μεγάλη διάρκεια και πολύ φυσικό αποτέλεσμα. Η τιμή του οφείλεται κυρίως στο γεγονός πως η φόρμουλα του έχει και ενυδατικά οφέλη , συνεπώς κρατά την επιδερμίδα ενυδατωμένη και χρωματισμένη για ώρες.

MAC-Its-A-Strike-Casual-Colour-duo-2.jpg

 

*Η MAC δεν ακολουθεί cruelty free πολιτική παραγωγής προϊόντων.

Η ενυδατική μάσκα που χρειάζεσαι μετά τις γιορτές.

  Τις ημέρες των γιορτών η επιδερμίδα είναι πιο ευαίσθητη από το συνηθισμένο, καθώς αφυδατώνεται. Οι αλλαγές στο πρόγραμμα του ύπνου μας , τα ξενύχτια , το καθημερινό βαρύ μακιγιάζ ταλαιπωρούν το δέρμα μας , με αποτέλεσμα μετά τις γιορτές να υπάρχει ανάγκη αναζωογόνησης. Αυτές τις γιορτινές μέρες εγώ ταλαιπώρησα την επιδερμίδα μου περισσότερο καθώς πολλές φορές στην βιασύνη μου παρέλειψα την καθημερινή μου ενυδάτωση. Μόλις επέστρεψα λοιπόν στους καθημερινούς μου ρυθμούς δοκίμασα μια καινούρια μάσκα λάμψης και αναζωογόνησης της apivita με ρόδι. Η express beauty with pomegranate είναι βιολογική μάσκα και περιέχει πέρα από ρόδι και πράσινο τσάι, το οποίο είναι υπεύθυνο για την υπέροχη μυρωδιά της αλλά και τη αίσθηση φρεσκάδας που νιώθεις κατά την εφαρμογή. Ακόμη, εμπεριέχονται μέλι και ελαιόλαδο ώστε το δέρμα να παραμένει μαλακό και εύπλαστο για ημέρες.

Οι οδηγίες στο πίσω μέρος της συσκευασίας λένε να απλώσεις την μάσκα ομοιόμορφα στο πρόσωπό σου για δέκα λεπτά. Για εμένα ωστόσο η μάσκα δούλεψε πολύ καλύτερα όταν την άπλωσα στο πρόσωπό μου κάνοντας απαλό μασάζ με κυκλικές κινήσεις έτσι ώστε να απορροφηθεί ένα μέρος της από την επιδερμίδα μου. Παρατήρησα πως δεν πρόκειται για μια μάσκα , η οποία ”τραβάει” το δέρμα σου κατά τη διάρκεια της εφαρμογής , πράγμα που βρίσκω πολύ ενοχλητικό σε άλλες μάσκες. Η φόρμουλά της παραμένει ελαφριά επάνω στην επιδερμίδα , ενώ το δέρμα μου έδειχνε πραγματικά ενυδατωμένο και ξεκούραστο μετά το ξέπλυμα του προϊόντος. Πολύ ευχάριστο ήταν επίσης το γεγονός πως η express beauty with pomegranate δεν άφησε λιπαρή την επιδερμίδα μου , όπως μου έχει συμβεί στο παρελθόν με μάσκες της Apivita. Η επιδερμίδα μου ενυδατώθηκε αρκετά ήδη μετά την πρώτη χρήση και ενισχύθηκε η απαλότητά της. Προς το παρόν το προϊόν διατίθεται μόνο σε συσκευασίες που περιέχουν δύο φακελάκια των 8ml το καθένα. Σε εμένα αυτή η ποσότητα ήταν αρκετή για τρείς χρήσεις , ενώ συνιστώ η μάσκα να χρησιμοποιείται έως και 4 φορές τον μήνα. Είναι ένα προϊόν στο οποίο σίγουρα αξίζει να ξοδέψεις τα 3 ευρώ που κοστίζει η ”δοκιμαστική” του συσκευασία , σε λίγους μήνες ωστόσο θα κυκλοφορήσει και στην επίσημη συσκευασία του για όσες θέλουν να περιμένουν for the real thing.

μασκα.jpg

  *Αξίζει να σημειωθεί πως η Apivita δεν ακολουθεί cruelty-free πολιτική παραγωγής προϊόντων.

My January’s favourites…the series edition

 

thisisus-main   

   Έφτασε ο κρύος Ιανουάριος , ξεκίνησε ένας καινούργιος χρόνος, και δεν υπάρχει καλύτερος τρόπος να σηματοδοτήσεις μια καινούρια αρχή παραμόνο ξεκινώντας να ασχολείσαι με καινούργια πράγματα. Αν δε λατρεύεις το διάβασμα , τις ταινίες ή είσαι άτομο που φανατίζεται με σειρές τότε βρίσκεσαι στο σωστό μέρος καθώς μέσα στις επόμενες ημέρες θα σου δώσω καταπληκτικές λύσεις για να σου κρατήσουν παρέα τα κρύα απογεύματα αυτού του μήνα.

   Τολμώ να παραδεχτώ πως ο χρόνος τον οποίο έχω σπαταλήσει σκυμμένη μπροστά στην οθόνη του laptop μου παρακολουθώντας το ένα επεισόδιο μιας σειράς μετά το άλλο είναι τρομακτικά πολύς. Έχω περάσει ολόκληρα Σαββατοκύριακα στον καναπέ μου ξεκινώντας και τελειώνοντας σειρές , γιαυτο και θεωρώ πως μπορώ με ασφάλεια να ξεχωρίσω ποιές άξιζαν τον κόπο μου και ποιές με πήγαν απλά πίσω. Την προηγούμενη εβδομάδα λοιπόν παρακολούθησα το δέκατο επεισόδιο μια δραματικής σειράς που με άγγιξε οσο καμία μέχρι τώρα γιαυτό και την συνιστώ ανεπιφύλακτα σε όλες τις ρομαντικές ψυχές εκεί έξω. Η σειρά δεν έχει ολοκληρωθεί ακόμη, είναι αμερικάνικης παραγωγής με ημερομηνία πρώτης προβολής τις 20 Σεπτεμβρίου του 2016 και κουβαλά τον τίτλο this is usενώ ο υπότιτλος της , που έχει και εξέχουσα θέση στην αφίσα αλλά και στο τρέιλερ της, είναι το ”This is real. This is love. This is life.”. Η σειρά ακολουθεί τις ζωές τεσσάρων φαινομενικά αγνώστων ανθρώπων που έχουν γεννηθεί την ίδια ημέρα, μας ταξιδεύει στις όμορφες αλλά και στις δύσκολες στιγμές τους , με ένα πολύ ζεστό σενάριο και κάποιες πολύ ανθρώπινες ερμηνείες. Οι ηθοποιοί δεν είναι ιδιαιτέρως γνωστοί , είναι όμως εξαιρετικά ταλαντούχοι και σε οδηγούν εύκολα στο να ταυτιστείς με τους χαρακτήρες τους. Ο πρώτος χαρακτήρας που μας συστήνεται είναι ο Jack (Milo Ventimiglia) , ένας ιδαίτερα οπτιμιστής soon-to-be μπαμπάς, που ζεί την καλύτερη περίοδο της ζωής του καθώς περιμένει να καλωσορίσει στον κόσμο τα τρίδυμα μωρά του. Η σύζυγός του, η Rebecca (Mandy Moore), φαίνεται να φοβάται πολύ εξαιτίας της δύσκολης φύσης της εγκυμοσύνης της, έχει όμως δίπλα της τον αγαπημένο της σύζυγο να την κρατά αισιόδοξη. Όταν φτάνει λοιπόν η μεγάλη ημέρα για το ζευγάρι μας , οι φόβοι της Rebecca επιβεβαιώνονται και χάνει ένα απο τα μωρά της κατα τη διάρκεια του τοκετού. Τότε είναι που όλα όσα θα συμβούν απο εδώ και πέρα μπαίνουν σε μια τάξη. Προσπαθώ πολύ να μην κάνω spoiler, πιστέψτε με, αλλά δεν μπορώ να μην αναφέρω πως μια μεγάλη απόφαση που θα πάρουν ο jack και η Rebecca λίγο πριν αφήσουν το νοσοκομείο με τα μωρά τους θα καθορίσει τις ζωές όλων των υπόλοιπων χαρακτήρων της σειράς , αυτό όμως θα αρχίσει να γίνεται κατανοητό μόνο μετα το πρώτο επεισόδιο. Έπειτα το σενάριο μας γνωρίζει τον Randall (Sterling K. Brown) , έναν Αφροαμερικανό πετυχημένο επιχειρηματία που ζεί μια ήρεμη και όμορφη ζωή με την πολυαγαπημένη του οικογένεια. Μαθαίνουμε σύντομα πως ο Randall είναι ένα υιοθετημένο παιδί καθώς ο βιολογικός του πατέρας τον εγκατέλειψε όταν ήταν μωρό ακόμη, μπροστά σε ένα πυροσβεστικό σταθμό , όπου και διασώθηκε απο ένα πυροσβέστη. Τον Ακολουθούμε λοιπόν στο δύσκολο ταξίδι του καθώς ψάχνει και βρίσκει τον βιολογικό του πατέρα, ο οποίος δεν είναι αυτό που περίμενε.Τέλος γνωρίζουμε τον Kevin (Justin Hartley) και την δίδυμη αδερφή του Kate (Chrissy Metz), είναι δύο πολύ δεμένοι χαρακτήρες που φαίνεται να τα ζούν και να τα ξεπερνούν όλα μαζί. Ο Kevin είναι ένας στάρ της τηλεόρασης που αναθεωρεί πια τη ζωή του και θέλει να ξεφύγει απο το όνομα που έχει χτίσει μέσα απο την χαζοκωμωδία στην οποία πρωταγωνιστεί. H αδερφή του είναι ο βράχος του, όμως είναι τόσο απορροφημένος απο τις αλλαγές που προσπαθεί να κάνει στην καριέρα του που φαίνεται να ξεχνά πως και εκείνη έχει ζωή και πως χρειάζεται και εκείνη ένα στήριγμα. Η Kate είναι μια υπέρβαρη μοναχική γυναίκα, η οποία έχει αφιερώσει την καθημερινοτητά της στο να στηρίζει τον αδερφό της. Δουλεύει ως προσωπική του βοηθός ενώ ταυτόχρονα παλεύει να χάσει το περιττό βάρος που βλέπει ως το εμπόδιο που την κρατά μακριά απο μια ευτυχισμένη ζωή. Όταν ομως ο έρωτας της χτυπήσει την πόρτα τα πράγματα θα περιπλακούν καθώς ο αδερφός της θα πρέπει να περάσει σε δεύτερη μοίρα.

pegasus_LARGE_t_1581_107199683.JPG

Aυτό που με κέρδισε σε αυτη την σειρά είναι πως απο το πρώτο επεισόδιο οι χαρακτήρες δείχνουν την περιπλοκότητα και το βάθος τους. Δεν είναι απλοί και βαρετοί μονοδιάστατοι χαρακτήρες αλλά έχουν συναισθήματα και μαθήματα ζωής να προσφέρουν. Η σκηνοθεσία και οι ερμηνείες κάνουν τον θεατή να ζεί πραγματικά μαζί με τους πρωταγωνιστές τις στιγμές τους και το σενάριο σε αγγίζει με τους απαλούς και ρεαλιστικούς διαλόγους που γεννά, ενώ αυτο που πραγματικά ξεχωρίζει αυτη τη σειρά απο το δάσος δραματικών σειρών που κυκλοφόρησαν το 2016 εκεί έξω, είναι πως δεν χρειάζεται εντάσεις και ξεσπάσματα σε κάθε δεύτερη σκηνή για να δημιουργήσει το συναίσθημα, το δράμα. Οι μαεστρικά γραμμένες ιστορίες αυτών των ανθρώπων δίνουν ακριβώς τον δραματικό τόνο που χρειάζεται για να μας συγκινήσουν και να μείνουν στις καρδιές μας. Αν ψάχνετε λοιπόν για μια σειρά να καταβροχθίσει τα χειμωνιάτικα βράδια σας, this one is the Case!

Υ.Γ. Συνίσταται και για ζευγάρια που θέλουν να κλάψουν αγκαλιά στον καναπέ!

IMDB rating: 8.8

ΣκηνοθεσίαGlenn ficcara,John Requa κ.ά.

Σενάριο: Dan Fogelman

Διάρκεια επεισοδίων:45 λεπτά