Διαιτητές.



”Οι λέξεις μπορούν να δείξουν το πνεύμα ενός ανθρώπου, αλλά οι πράξεις αποκαλύπτουν την ουσία του.”

Benjamin Franklin

 

Μία απο τις μεγαλύτερες ανάγκες του ανθρώπου είναι η συντρόφικότητα , όλοι φοβόμαστε να ζήσουμε μόνοι , όλοι θέλουμε να νιώθουμε την ζεστασιά ενός ανθρώπου δίπλα μας σε κάθε δύσκολο βήμα. Αν δεχθούμε λοιπόν την ρομαντική θεωρία πως όλοι μας είμαστε μισά και στη διάρκεια της ζωής μας αποζητούμε αυτό το μοναδικό άλλο μας μισό που θα ταιριάξει απόλυτα και θα μας ολοκληρώσει , τότε οφείλουμε να είμαστε και προετοιμασμένοι καθώς ο μύθος λέει πως όταν δύο μισά συναντιούνται… δημιουργείται ένα ολόκληρο χάος.

Δύο άνθρωποι αποτελούν δύο ξεχωριστά και κυρίως διαφορετικά στοιχεία τα οποία βρίσκουν ασφάλεια το ένα στο άλλο και δημιουργούν σχέσεις. Μέσα σε μία σχέση όμως είναι μόνο λογικό να εμφανιστούν συγκρούσεις που οδηγούν σε καβγάδες άλλοτε μικρούς και άλλοτε μεγάλους. . Κάθε καβγάς είναι περίπου σαν ένα μάτς , δύο αντίπαλοι που παλεύουν με κάθε μέσο για την νίκη. Στους καβγάδες όμως δεν υπάρχει διαιτητής ώστε να σου επισημάνει πότε η συμπεριφορά σου είναι αντικανονική , πότε το χτύπημα ήταν κάτω απο τη μέση και πότε η άμυνα σου είναι είναι πιο επιθετική απο ό,τι νόμιζες, έτσι πάντα κάποιος καταλήγει πληγωμένος , γιατί οι άνθρωποι ζητάμε μεν τη συντροφικότητα αλλά δεν θέλουμε να εγκαταλείψουμε τον εγωισμό μας.

Ο διαιτητής βρίσκεται εκεί σε κάθε αγώνα για να τον διατηρεί υπό έλεγχο. Καταδεικνύει και τιμωρεί τις αντικανονικές πράξεις , φροντίζει να κατευνάσει τις εντάσεις. Πόσο χρειαζόμαστε όλοι λοιπόν έναν διαιτητή την ώρα που ουρλιάζουμε βαριές λέξεις στον σύντροφο μας και το επόμενο λεπτό ευχόμαστε να μπορούσαμε να διαγράψουμε εκείνη τη στιγμή. Την ώρα που πληκτρολογούμε πικρά λόγια και τα μετανιώνουμε το λεπτό που διαβάζονται. Την στιγμή που πληγώνουμε αβίαστα το χαμόγελο που ερωτευτήκαμε. Πόσο πιο εύκολοι θα ήταν οι καβγάδες αν το μυαλό μας λειτουργούσε ως διαιτητής. Σκέψου αν άφηνες πίσω τον εγωισμό και επέτρεπες στο συναίσθημα να σε κυριεύσει επάνω στον θυμό σου πόσο πιο εύκολα θα βρίσκατε τη λύση σε όλα. Κάπου κάποτε είχα διαβάσει πως δύο άτομα είναι ήδη πολλά, γι΄αυτό ο εγωισμός δεν χωράει σε μία σχέση , όταν υπάρχει στριμωχνόμαστε και η πίεση αρχίζει να μας πνίγει. Οι άνθρωποι είμαστε αδιαμφισβήτητα πολύπλοκα όντα έτσι τείνουμε να κάνουμε τις καταστάσεις να μοιάζουν περίπλοκες τη στιγμή που όλα θα μπορούσαν να είναι τόσο ξεκάθαρα. Την επόμενη φορά, στον επόμενο καβγά σταμάτα να φωνάζεις , κοίτα ποιόν πολεμάς , άκου την καρδιά σου να χτυπά για τον άνθρωπο που έχεις απέναντι σου και τότε ο νούς σου θα γίνει ο διαιτητής σου.



Ο έρωτας κρύβεται στις λεπτομέρειες.

”’Αγάπα τις μικρές στιγμές γιατί ίσως κάποια ημέρα κοιτάξεις στο παρελθόν και δείς πως αυτές ήταν οι πραγματικά μεγάλες σου στιγμές”   Robert Brault

Η ημέρα του αγίου Βαλεντίνου δεν ήταν ποτέ μια ιδιαίτερη ημέρα για εμένα , πάντα τη θεωρούσα μια καταναλωτικής φύσεως εορτή. Δεν μπορώ μέχρι και σήμερα να κατανοήσω γιατί άνθρωποι σε ολόκληρο τον κόσμο χρειάζονται μια συγκεκριμένη ημέρα μέσα στον χρόνο για να εκδηλώσουν τον έρωτα τους στον συντροφό τους. Δεν καταλαβαίνω γιατί να περιμένεις με ανυπομονησία την 14η ημέρα του Φεβρουαρίου για να κάνεις μια ξεχωριστή πράξη για τον σύντροφό σου ; Γιατί να μην κάνεις κάτι για τον άνθρωπο σου κάθε μέρα ;

Παραδέχομαι πως βρίσκω πολύ όμορφη την ιδέα του να υπάρχει μια ημέρα κατά την οποία η ιδέα του έρωτα και της αγάπης γιορτάζεται παγκοσμίως , εξάλλου ο έρωτας είναι κάτι το οποίο αξίζει να τιμάται. Είναι ανατριχιαστική η σκέψη του ότι εκεί έξω υπάρχει μια ψυχή που περιμένει να αγαπηθεί και να αγαπήσει ολοκληρωτικά τη δική σου. Αφού λοιπόν είσαι σαφώς ερωτευμένη κάθε ημέρα με τον σύντροφό σου , τότε κάθε ημέρα πρέπει να του το λές.

Το μεγαλύτερο αμάρτημα στον έρωτα είναι η αδιαφορία” είπε ο Βολταίρος συνεπαρμένος απο τον ερωτά του για την Έμιλυ μαρκησία του Châtelet , η οποία αν και έκλεψε την καρδιά του για πάντα δεν πρόλαβε ποτέ να γίνει συζυγός του. Αυτή η αδιαφορία για την οποία μίλησε ο Βολταίρος είναι η ειδοποιός διαφορά στον μαγικό κόσμο των ερωτευμένων , είναι το σημάδι που μαρτυρά πόσο βαθύς είναι ο δεσμός δυό ανθρώπων, οι σύντομες σχεδόν άδειες σχέσεις κατακλύζονται απο αδιαφορία , ο έρωτας όμως δεν την συναντά ποτέ . Όταν είσαι ερωτευμένος σε προδίδουν οι μικρές κινήσεις , οι σκέψεις , οι λέξεις που ξεστομίζεις αβίαστα και ακούγονται κλισέ και θεατρικές σαν να βγήκαν απο σκηνή του σινεμά, εσύ όμως τις εννοείς με την καρδιά σου και μέσα στο κεφάλι σου ηχούν δυνατά μαζί με το όνομα του αγαπημένου σου. Αυτή η ανάγκη να ελέγχεις το κινητό σου κάθε λεπτό ώστε να μην χάσεις ούτε ένα μηνυμά του , το άγχος σου για τα δικά του προβλήματα. Ακόμη και στις πιο απλές κινήσεις όπως ένα απαλό φιλί στο μάγουλο ή ένα χάδι στην πλάτη. Ο έρωτας κρύβεται στο μέρος της καρδιάς σου όπου έχεις αποθηκεύσει τα πάντα για εκείνον , απο το πώς πίνει τον καφέ του μέχρι το ποιά σκηνή της ταινίας που είδατε την προηγούμενη εβδομάδα τον ενθουσίασε. Ο έρωτας κρύβεται στις καθημερινές πράξεις στοργής που του χαρίζεις και στις λέξεις που σε εκείνον λες χρωματισμένες με τα πιο ζωηρά χρώματα , στο ”να προσέχεις” και στο ” καλό βράδυ αγάπη μου”.

Η ζωή δεν κρατά για πάντα, γι’αυτό και κάθε ημέρα είναι η κατάλληλη ημέρα για να δείξεις στον άνθρωπο που αγαπάς πόσο σημαντικός είναι για εσένα. Μην περιμένεις να έρθουν γιορτές ή ”καλύτερες ημέρες” , απόλαυσε ό,τι ζείς σήμερα γιατί αύριο μπορεί να μην υπάρχει τίποτα…

Να ζηλεύεις σημαίνει να νοιάζεσαι…

Η ζήλια (ή ζήλεια) είναι μια παρεξηγημένη έννοια. Πολλοί την ονομάζουν αιτία διάλυσης των σχέσεων, και ναι μπορεί να είναι αν υπάρχει σε ψυχωτικό βαθμό. Αλλά αυτό το μικρό σφίξιμο στο στομάχι που νιώθει κανείς όταν ζηλεύει τον σύντροφό του , δεν είναι πάντα το τέρας που παρουσιάζουμε ως καταστροφέα σχέσεων. Σε αυτό το άρθρο αναφέρομαι μόνο στην υγιή και όμορφη πλευρά της ζήλιας και όχι στην υπερβολική-ψάχνωτοκινητόσουότανδεμεβλέπεις-μορφή της. Όταν ζηλεύεις τον άνθρωπό σου , σε αποδεκτό βαθμό , σημαίνει πως γεννιέται μέσα σου και το αίσθημα του σεβασμού για εκείνον αλλά και πως ο ερωτάς σας δυναμώνει. Πώς γίνεται όταν αγαπάς κάποιον να μην ζηλεύεις τα βλέμματα που τον περιτριγυρίζουν; Και ας ξέρεις ότι είναι ολοδικός σου…

 

Η ζήλια αποτελεί κίνητρο για αλλαγή, για βελτίωση. Θέλεις να είσαι ο καλύτερος εαυτός σου για τον άνθρωπό σου , και μόνο αν εκείνος το εκτιμά και αγαπά αυτό που είσαι αξίζει να συνεχίσεις να προσπαθείς να βελτιωθείς. Όταν κάποιος ζηλεύει ,οι ψυχολόγοι υποστηρίζουν, πως στην πραγματικότητα δείχνει την ευάλωτη πλευρά του , δείχνει ότι φοβάται να χάσει αυτό που έχει και πως δεν υπάρχει η αίσθηση μιας δεδομένης κατάστασης μέσα του. Πολλές φορές στον έρωτα υπάρχει εγωισμός , θέλουμε η καθημερινότητα του αγαπημένου άλλου να αποτελείται από δικές μας στιγμές μόνο , εκεί κρύβεται η ερωτική γλυκιά ζήλια. Στην γκρίνια για τις πολλές ώρες δουλειάς , στο σκέτο ”οκ” για την έξοδο με τους φίλους του , στην αγκαλιά μετά από ένα ”πρέπει να φύγω”. Θέλουμε να έχουμε τον άνθρωπό μας κοντά μας και ζηλεύουμε την προσοχή και τον χρόνο που διαθέτει σε άλλους , και αυτό είναι φυσιολογικό αλλά και αναπόφευκτο. Αυτές οι ώρες όμως που θα περάσουν και θα είστε χωριστά θα αναπληρωθούν από το πρώτο παθιασμένο φιλί όταν ξαναβρεθείτε.

Πολλοί θεωρούν λανθασμένα την ζήλια ως σημάδι έλλειψης εμπιστοσύνης. Όταν δεν εμπιστεύεσαι το ταίρι σου νιώθεις φθόνο , όχι ζήλεια, φοβάσαι τις κινήσεις του και αμφισβητείς τις απαντήσεις του. Όλες οι σχέσεις χρειάζονται πίστη, τρυφερότητα και αγάπη. Η ζήλια λανθάνει εκ των πραγμάτων σε αυτά τα συναισθήματα, είναι αυτό το υλικό που τους δίνει μια γλυκύτητα και κάνει την καρδιά σου να χτύπα λίγο πιο γρήγορα.

To change or not to change : κάνοντας ένα μεγάλο βήμα.

Σιχαίνομαι τις αλλαγές. Τώρα και για πάντα, με φοβίζουν και με αποσυντονίζουν, δεν τις θέλω στη ζωή μου, αλλά η ίδια η ζωή είναι μια μεγάλη σειρά απο αλλαγές και εσύ βρίσκεσαι ακριβώς στο κέντρο τους. Είμαι άνθρωπος της σταθερότητας , νιώθω πιο ασφαλής όταν ζώ με ανθρώπους που γνωρίζω, μου αρέσει να πίνω τον ίδιο καφέ στην ίδια καφετέρια με τους ίδιους φίλους και να γράφω με το ίδιο στυλό στο ίδιο σημειωματάριο. Μπορεί να αγαπάμε αυτό που έχουμε στο τώρα, η ζωή όμως φαίνεται να σχεδιάζει τα πράγματα διαφορετικά, και τί κάνεις τότε; Τί κάνεις όταν όλα αλλάζουν και πρέπει να αλλάξεις και εσύ μαζί τους;

Η αλλαγή είναι η διαδικασία με την οποία το μέλλον εισβάλλει στην καθημερινότητα μας, έρχεται συνεχώς και είναι αναπόφευκτη , είτε είσαι έτοιμος να προχωρήσεις είτε όχι, και αυτή είναι η αλήθεια. Η καθημερινότητα μας απειλείται από μικρές και μεγάλες αλλαγές συνεχώς , νέα δεδομένα προκύπτουν , νέα άτομα, νέοι κανόνες και εμείς πρέπει να φιλτράρουμε και να δεχθούμε μέσα στο χάος κάθε τι καινούργιο. Υπάρχουν φορές που καταλήγεις να νιώθεις πως αντί να προχωράς μπροστά , κατευθύνεσαι προς το παρελθόν , προς τη λάθος κατεύθυνση . Tότε συνειδητοποιείς οτι κανένα παρελθόν δεν είναι πια το ίδιο άπαξ και πέρασε. Ο χρόνος τα αλλάζει όλα, αλλάζει την οπτική σου αλλάζει ακόμη και τις αναμνήσεις σου. Όλα χρειάζονται χρόνο και με τον χρόνο θα γίνουν όλα κομμάτι της ζωής μας, με τον καιρό θα κατανοήσουμε κάθε αλλαγή που μας απέλπισε, τότε θα ξέρουμε πως κάθε φορά που νιώσαμε πως ξαναβρεθήκαμε στο σημείο μηδέν , υπήρχε λόγος. Κάθε ένας μας προχωρά με τον δικό του ρυθμό , προσαρμόζεται με τον δικό του τρόπο, όλοι όμως νιώθουμε τον ίδιο φόβο μπροστά στην αβεβαιότητα που φέρνουν αυτές οι αλλαγές. Όλοι μας κοιτάμε το μέλλον που έρχεται στα μάτια και δεν ξέρουμε αν μας αρέσει αυτό που βλέπουμε, ξέρουμε μόνο οτι δεν μπορούμε να το σταματήσουμε.



Is it ever too late to say sorry?

     Συγγνώμη που σε πλήγωσα, συγγνώμη που σου είπα ψέματα, συγγνώμη που δεν σε πίστεψα, συγγνώμη που δεν κατάλαβα. Κάθε μέρα χιλιάδες άνθρωποι ζητούν συγγνώμη για χιλιάδες διαφορετικούς λόγους, όλοι τους χρησιμοποιώντας την ίδια λέξη σε διαφορετικές γλώσσες με διαφορετικό τρόπο και όμως όλοι τους έχουν την ίδια ανάγκη για συγχώρεση. Άλλωστε είμαστε απλά άνθρωποι εγκλωβισμένοι στην ατελή μας φύση, γι’αυτό και κάνουμε τόσα λάθη αλλα συνάμα γι’αυτό οφείλουμε και να συγχωρούμε.Γιατι λοιπόν μας είναι τόσο δύσκολο να συγχωρέσουμε αλλα ακόμη πιο δύσκολο να πούμε μια τόση δα λέξη; Γιατί είναι τόσο δύσκολο να ζητήσουμε πραγματικά και ειλικρινά συγγνώμη;

       Ποτέ δεν θα πάψει να με συναρπάζει η ευκολία, σχεδόν αδιαφορία, με την οποία πιάνω τον εαυτό μου να ξεστομίζει αυτή την μικρή λέξη σε έναν άγνωστο που ίσως σκούντηξα ανεπαίσθητα στον δρόμο, αλλα όταν φτάνει η ώρα να πώ μια συγγνώμη σε ένα άτομο που έχω πληγώσει πραγματικά, η μικρή αυτή λέξη μου φαίνεται αβάσταχτη. Η λέξη αυτή καθαυτή προέρχεται από το «συν + γνώμη»(συν + γιγνώσκω: αποκτώ την ίδια γνώμη με κάποιον, αλλάζω γνώμη, μετανοώ). .Αν και απλή σαν λέξη η συγγνώμη δεν είναι σχεδόν ποτέ ο απλός δρόμος, δυστυχώς μια συγγνώμη δεν μπορεί να αναιρέσει όσα συνέβησαν, δεν μπορεί να διορθώσει το λάθος, μπορεί όμως να απαλύνει τον πόνο και να μετριάσει την οργή. Αναλόγως μια συγχώρεση δεν είναι δυνατό να φέρει την αποκατάσταση μιας σχέσης που πλήχθηκε, γιατί είναι σημαντικό να θυμόμαστε πως η συγχώρεση δεν είναι πράξη απονομής δικαιοσύνης. Είναι πράξη κατανόησης και μεγάλης αγάπης, αλλα δεν θα απαλλάξει το άτομο απο το λάθος του, εξάλλου ο στόχος του λάθους είναι να δεθεί στη ζωή σου για πάντα, να σε βοηθήσει να μάθεις και να μην επαναλάβεις, να καταλάβεις και να λυτρωθείς. Δεν υποστηρίζω σε καμία περίπτωση πως κάθε άνθρωπος οφείλει να απολογείται για το ίδιο λάθος για όλη του τη ζωή, γιατί ο κάθε άνθρωπος δεν παραμένει ίδιος για όλη του τη ζωή. Όσο προχωράς, μεγαλώνεις και αλλάζεις, γίνεσαι η καλύτερη εκδοχή σου, ή τουλάχιστον αυτο οφείλεις σε εσένα πρώτα να προσπαθείς, και πρέπει να μάθεις να συγχωρείς τον εαυτό σου για τα λάθη του όπως και οι γύρω σου, δεν μπορούν σίγουρα να ξεχάσουν, μπορούν όμως να συγχωρέσουν. Ο άνθρωπος πρέπει να αγαπά την αλήθεια αλλα και να συγχωρεί τα λάθη ειχε πει ο Βολταίρος, εμπνευσμένος απο την εύθραυστη φύση μας που συνεχώς υποπίπτει σε σφάλματα, γιαυτο άλλωστε συνήθως μια συγγνώμη την ακολουθεί η βαρύγδουπη φράση ”δεν το ήθελα”.Αφού ”δεν το θέλαμε” και αφου έχουμε την δύναμη να ξεχωρίσουμε το σωστό απο το λάθος τις περισσότερες φορές, γιατί άραγε επιλέγουμε να κάνουμε τα λάθη;

Η συγχώρεση δέν είναι πράξη ενός μόνο ατόμου και αυτό είναι ίσως το πιό σημαντικό στοιχείο της.Γιατί κάποιες φορές οι άνθρωποι δεν βρίσκουν την δύναμη να συγχωρήσουν , και κάποιες άλλες οι άνθρωποι που έχουμε απέναντι μας δεν αξίζουν την συγχώρεση. Όπως και να έχει είναι σημαντικό να θυμόμαστε πως δεν έχουν όλες οι ιστορίες το happy ending τους, για’υτό ας δείχνουμε κατανόηση , ας συγχωρούμε και ας αγαπάμε όσο μπορούμε.

 

20 μαθήματα που πήρα σε 20 χρόνια ζωής.

Κάθε περασμένος χρόνος λένε πως είναι και ένα μάθημα , και κάθε μάθημα είναι πιο βαθύ απο το προηγούμενο. Όσο είσαι μικρό παιδί μαθαίνεις τα βασικά , όσα σου βγαίνουν αβίαστα , όπως το να γελάς, να αγαπάς , να θυμώνεις και να ξεσπάς. Όσο τα χρόνια περνάνε τα μαθήματα δυσκολεύουν και μαζί τους δυσκολεύει και η ζωή , πρέπει πια να μάθεις να συγχωρείς , να προσπερνάς , να συμβιβάζεσαι. Και όσο ζείς συνεχίζεις να μαθαίνεις. Με αφορμή τα γενέθλια μου, που πλησιάζουν αργά και σταθερά, αποφάσισα να κάνω παρακάτω μια λίστα με τα 20 πιο σημαντικά πράγματα που έμαθα ή συνειδητοποίησα στα 20 χρόνια ζωής μου.

 

1* Πρέπει να μάθεις να λες όχι.

Έχω περάσει πάρα πολλές ώρες της σύντομης ζωής μου πίνοντας καφέδες που δεν ήθελα , βοηθώντας σε πράγματα που δεν ήθελα, συνομιλώντας με άτομα που δεν ήθελα. Όλο αυτό μου προκαλούσε πολλά νεύρα και άγχος αλλά το κυριότερο πρόβλημα μου ήταν πως μου έτρωγε πολύτιμο χρόνο. Μεγαλώνοντας συνειδητοποίησα πως δεν διαθέτω πλέον ούτε τον χρόνο αλλά ούτε και την όρεξη για να συναναστρέφομαι με ανθρώπους που δεν θέλω ή να κάνω πράγματα που δεν με ευχαριστούν , και επιτέλους έμαθα να λέω ”όχι,ευχαριστώ”.

2* Δεν χρειάζεται να δίνεις πάντα εξηγήσεις.

Όχι. Και όμως. Δεν χρειάζεται να δικαιολογείσαι σε όλους για όλα. Αρχικά , και να προσπαθήσεις να εξηγήσεις τις πράξεις σου , πιθανότατα ο κάθε συνομιλητής σου θα επιλέξει να ακούσει αυτό που θέλει , ενώ κάποιοι δεν θα ακούσουν καν. Συνεπώς μην μπαίνεις στον κόπο, και δικαιολογήσου εκεί που το χρωστάς.

3*Μήν μένεις θυμωμένη σε ανθρώπους που αγαπάς για μικροπράγματα.

Όχι για περισσότερο από μία ημέρα. Δεν αξίζει, trust me.

4* Ζήτα συγγνώμη.

Δεν είναι αδυναμία. Το να ζητάς συγγνώμη θέλει θάρρος και κατανόηση. Αν έκανες το λάθος , μην το αποφεύγεις, αναγνώρισε το και ζήτα μια ειλικρινή συγγνώμη.

5*Mήν ανέχεσαι τις βλακείες κανενός.

Δεν χρειάζεται να καβγαδίζεις ή να γίνεσαι αγενής με ανθρώπους που παραφέρονται, απλά φύγε. Κυριολεκτικά…φύγε. Έχω βρεί αυτή τη μέθοδο άκρως αποτελεσματική , όταν κάποιος είναι αγενής ή υπερόπτης ή προσβλητικός , γυρνάω την πλάτη μου πριν τελειώσει τη φράση του και φεύγω, χωρίς να πω κουβέντα. Δεν έχω ούτε χρόνο ούτε χώρο στο μυαλό μου για περιττές συζητήσεις ή ακόμη χειρότερα για εντάσεις που θα διαταράξουν την ηρεμία μου. Ακόμη, για να αποφύγεις την έκρηξη σου ή να βρεθείς σε θέση να ξεστομίζεις ανάρμοστες εκφράσεις και αργότερα να βρεθείς σε μπελάδες….just walk away.

6*Είναι ΟΚ να τρώς παγωτά και τον χειμώνα.

Ναί ,είναι.

7*Είναι ΟΚ να περάσεις μια ολόκληρη ημέρα τεμπελιάζοντας.

Ταινίες, καναπές και πατατάκια. We all have those days.

8*Ποτέ δεν υπάρχει αρκετός καφές.

9*Ποτέ δεν υπάρχει αρκετή σοκολάτα.

10*Το αγαπημένο σου τραγούδι , ΔΕΝ θα είναι το αγαπημένο σου τραγούδι για πάντα.

11*Άν έχεις την δυνατότητα…ταξίδεψε, ταξίδεψε , ταξίδεψε.

Τώρα που δεν σε δένουν τόσες υποχρεώσεις, ”αργότερα” θα είναι σίγουρα αργά. Μέσα στη χώρα σου , εκτός της χώρας σου , δεν έχει σημασία, αρκεί να γνωρίσεις νέα μέρη.

12* Δώσε ευκαιρίες.

Μήν απορρίπτεις τους ανθρώπους που σε πλησιάζουν πριν τους γνωρίσεις. Δώσε την ευκαιρία στους ανθρώπους γύρω σου να σε γοητεύσουν…. ή να σε απογοητεύσουν , συμβαίνει και αυτό!

13* Η ευγένεια δεν κοστίζει τίποτα.

14*Μην φωνάζεις , χάνεις όντως το δίκαιο σου.

Αν έχεις δίκαιο , παρουσίασε τα επιχειρήματα σου ήρεμα και εξήγησε ό,τι πρέπει να εξηγηθεί. Απέφυγε τις φωνές και τα ουρλιαχτά , είναι ενοχλητικά, παιδιάστικα και δεν οδηγούν πουθενά. Ωστόσο αν ο συνομιλητής σου είναι εκείνος που καταφεύγει σε εντάσεις και υπερβολές , ανέτρεξε στο 5.

15*Το Nude matte κραγιόν δεν είναι ποτέ εκτός μόδας.

( της Nyx-true nude στην απόχρωση ”shy”  !!!!)

16*Μην στεναχωριέσαι για μικροπράγματα.

A. k. a. give less f**ks

17* Σταμάτα να αγχώνεσαι για όλα.

18*Δώσε.

Δώσε σε έναν άστεγο. Δώσε φαγητό σε ένα αδέσποτο. Δώσε βοήθεια σε μια οικογένεια προσφύγων. Δώσε ένα μικρό ποσό σε έναν φιλανθρωπικό οργανισμό. Δώσε όμως , μην ξεχνάς πως αυτός ο κόσμος είναι και δική σου ευθύνη.

19*Πές πιο συχνά ”Σ’αγαπάω” και ”Μπράβο”

20*Στο τέλος όλα θα πάνε καλά.

Αρκετές φορές μπορεί να είσαι πεπεισμένη για το αντίθετο, αλλά στο τέλος κάθε κατάστασης θα δείς πως όλα θα πάνε καλά. Και αν δεν πάνε αυτή τη φορά το κάρμα θα φροντίσει να σε ανταμείψει την επόμενη. Always have faith.

Small lies, big lies and more lies…

ʺΗ τιμωρία του ψεύτη δεν είναι ότι δεν τον πιστεύουν , αλλά ότι αυτός δεν μπορεί να πιστέψει.”   Μπ. Σω

       Χρειάστηκαν τρείς ολόκληρες δεκαετίες επιστημονικών ερευνών για να μας πούν πως στατιστικά στην καθημερινή μας ζωή μπορούμε να αναγνωρίσουμε με επιτυχία , παρατηρώντας τα στοιχεία της κινησιολογίας ενός ατόμου, μόνο στο 55% το πότε μας λέει ψέματα. Αυτό το ποσοστό είναι ελαφρώς καλύτερο από το ποσοστό που θα αγγίζαμε αν αντί να προσπαθούμε να αναγνωρίσουμε πότε κάποιος ψεύδεται ,απλώς…. μαντεύαμε. Οι ίδιες επιστημονικές έρευνες κατέληξαν πως σε μία συζήτηση δέκα λεπτών ανάμεσα σε δύο ανθρώπους οι πιθανότητες ο ένας από τους δύο να έχει πει κάποιο ψέμα ανάγονται στο 89%. Αυτά τα στοιχεία μόνο ενθαρρυντικά δεν μπορούν να θεωρηθούν , ειδικά όταν ζούμε και μεγαλώνουμε σε έναν κόσμο όπου όλοι βροντοφωνάζουν πως το ψέμα είναι κακό κακό κακό και ορκίζονται στην ειλικρίνεια τους. Καθημερινά ακούμε ψέματα παντού γύρω μας , στην τηλεόραση , στα social media ακόμη και από δικούς μας ανθρώπους μπροστά στα μάτια μας. Είναι μόνο λογικό να αναρωτηθούμε λοιπόν, γιατί το ψέμα έφτασε να μας έχει γίνει καθημερινή συνήθεια ; Υπάρχει άραγε τρόπος να του ξεφύγουμε;

Το να λες ψέματα δεν σε κάνει ”κακό” άνθρωπο. Οι ειδικοί ψυχολόγοι το φωνάζουν χρόνια τώρα και είτε θέλουμε να το παραδεχτούμε είτε όχι , όλοι μας λέμε ψέματα και όχι ,δεν είναι όλα τα ψέματα επιβλαβή. Το ψέμα είναι κομμάτι της ανθρώπινης φύσης το οποίο εξελίσσεται μέσα από την ικανότητά μας να μιλάμε. Όσο μεγαλώνουμε και η ομιλία μας βελτιώνεται , τόσο βελτιώνεται και η δυνατότητα μας να λέμε καλά ψέματα. Με τον χρόνο εμπλουτίζεται το λεξιλόγιο μας και κατανοούμε βαθύτερα την έννοια του ”επιχειρήματος” , έτσι ώστε να αρχίζουμε να χτίζουμε πιο αληθοφανή ψέματα. Δεν υπάρχουν ”καλά” ή ”κακά” ψέματα , ούτε ”μικρά” ή ”μεγάλα”, όπως και να τα βαπτίσει κανείς, τα ψέματα παραμένουν ψέματα. Αυτό που αλλάζει όμως και διαφοροποιεί κάθε ψέμα είναι η πρόθεση. Ο ορισμός του ψέματος είναι ”ένας ισχυρισμός ο οποίος συνειδητά παρουσιάζεται ως αληθής ενώ δεν είναι” , συνεπώς ένας ψεύτης έχει στο μυαλό του πάντα την έννοια της αλήθειας . Και εδώ είναι όπου γίνεται ο μεγάλος διαχωρισμός των ψεμάτων, βασιζόμενοι στις προθέσεις αυτού που παραποιεί την αλήθεια μπορούμε να αποφασίσουμε το πόσο επιβλαβές θα είναι ένα ψέμα.

To ψέμα μπορεί να είναι η εύκολη κίνηση αλλά σίγουρα δεν είναι η λύση σε κανένα πρόβλημα. Η μεγαλύτερη παγίδα του ψέματος βρίσκεται στο ότι τελικά μπορεί να το πιστέψει και ο ίδιος ο ψεύτης, καταλήγοντας να μην μπορεί πια να ξεχωρίσει την αλήθεια από το ψέμα του. Οι επιστήμονες καταλήγουν πως ακόμη και η έννοια της αλήθειας είναι παραπλανητική , καθώς μία αλήθεια μπορεί να υπάρξει σε διαφορετικές μορφές για τον κάθε άνθρωπο. Συνεπώς η αλήθεια του καθενός μας είναι διαφορετική, η σκόπιμη όμως παραποίηση της , την κάνει ένα ακόμη ψέμα. Μπορεί να φαντάζουν ως απλές λέξεις και πολλές φορές να ακούγονται πιο όμορφα, αλλά τα ψέματα μπορούν να πληγώσουν βαθιά , μέχρι και να καταστρέψουν τις ανθρώπινες σχέσεις , γι’αυτό και είναι σημαντικό να φιλτράρουμε τα λόγια μας ακόμη και όταν πρόκειται για το μικρότερο ψέμα. Η αλήθεια είναι δύσκολη και πολλές φορές οδηγεί στη λογομαχία αλλά η απώλεια του σεβασμού και της εμπιστοσύνης που βιώνει ο ψεύτης, είναι πολύ χειρότερη συνέπεια.

**Τα στατιστικά στοιχεία βασίστηκαν στα συμπεράσματα μελέτης του Πανεπιστημίου της Μασαχουσέτης , που διεξήχθη το 2002.

5 ways to make you feel happy

  Έχω ζήσει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής μου κάνοντας σχέδια, όπως πιθανότατα όλοι μας. Απο μικρή είχα φτιάξει μια τεράστια λίστα με πράγματα που ήθελα να κάνω στη ζωή μου, σε λίγους μήνες , σε λίγα χρόνια , κάποτε.Και κάπως έτσι ζούσα πάντα στο μέλλον μου, ξοδεύοντας το παρόν μου στην γκρίνια , σε πράγματα που δεν απολάμβανα και στην δουλειά, ώστε να καταφέρω να φτάσω σύντομα την ημέρα που τα όνειρά μου θα πραγματοποιηθούν. Κανείς όμως δεν μπορεί να σου πεί με σιγουριά πότε θα έρθει αυτη η ημέρα ή άν θα έρθει και ποτέ. Και γιατί, σε ρωτάω εγώ , αυτή η ημέρα να μην είναι σήμερα;

Ο χρόνος μόνο περνάει και δυστυχώς η ανθρώπινη φύση μας τείνει να το ξεχνά συχνά , αφήνοντας τις ημέρες να εξαφανίζονται στο παρελθόν. Ο Β.Γκζεγκόρτσικ είχε γράψει κάποτε πως ”το μέλλον δεν έρχεται ποτέ, γύρω μας πάντα θα έχουμε το παρόν ”, και πρέπει να μάθουμε να ζούμε ευτυχισμένοι μέσα σε αυτό. Δεν χρειάζονται ξεχωριστές περιστάσεις ή γιορτές για να απολαύσεις μία ημέρα σου , υπάρχουν πολύ απλές και εύκολες πράξεις , που ξεχνάς πως μπορείς να κάνεις για να νιώθεις δυνατή και ευγνώμων για την κάθε ημέρα σου.

Θυμήσου όλα όσα έχεις.

Όλα εκείνα που σε κάνουν να νίωθεις ευτυχία, και κυρίως εκείνους , τους ανθρώπους που έχεις δίπλα σου. Αυτούς στους οποίους κάθε μέρα γκρινιάζεις και ακόμη σε ακούνε , ναί , για αυτούς τους ανθρώπους που σε αγαπάνε να είσαι ευγνώμων κάθε μέρα. Και για να προσθέσεις ακόμη λίγη αισιοδοξία στην ημέρα σου , κάνε κάτι όμορφο και ευγενικό για κάποιον άνθρωπό σου , κάνε κάποιον ευτυχισμένο. Η καλοσύνη πάντα επιστρέφει.

Bring back the memories.

Ξαναζήσε ό,τι σε έκανε να χαμογελάσεις. Ήταν ένα ταξίδι; μία ταινία; μία μυρωδιά; ένα βιβλίο; .Κράτησε μία ημέρα μέσα στην οποία θα οργανώσεις να ξαζήσεις μια ανάμνηση σου που σε κάνει ευτυχισμένη. Μην αφήνεις τις όμορφες αναμνήσεις να ξεθωριάζουν.

Ζήσε κάτι μαγικό.

Δεν είναι ανάγκη να έχεις κάποια εξωπραγματική εμπειρία! Αλλά σίγουρα μπορείς να ζήσεις κάτι που έχεις δεί σε κάποια ταινία και σε έκανε να χαμογελάσεις. Παραδείγματος χάριν περπάτα χεράκι χεράκι με τον αγαπημένο σου στη βροχή. Οργάνωσε ένα πραγματικό πικ-νικ με τους φίλους σου. Κάτσε στην αμμουδιά και δες το ηλιοβασίλεμα να χάνεται στη θάλασσα . Αμέτρητες οι επιλογές , αρκεί να υπάρχει διάθεση.

Ασχολήσου πιο συχνά με το Hobby σου.

Δεν χρειάζεται να πας κάθε δεύτερη ημέρα για ιππασία. Μπορείς όμως να αφιερώσεις μισή ώρα απο την ημέρα σου στο να ζωγραφίσεις ή να χορέψεις ή να παίξεις κιθάρα. Το δικό μου hobby για παράδειγμα είναι το γράψιμο , φροντίζω να βρίσκω ελεύθερο χρόνο ώστε να γράφω κάθε μέρα έστω σε δέκα σειρές τις σκέψεις μου , και με αυτό τον τρόπο ηρεμώ. ΄Ενα hobby δεν θέλει ούτε πολύ κόπο ούτε πολλά χρήματα , δεν χρειάζεται καν ταλέντο. Κάν ‘ το επειδή το νιώθεις και σε χαροποιεί , τραγούδα όσo δυνατά θες Adele στο ντουζ σου πιά!

Φρόντισε τον εαυτό σου.

Είναι η πιο σημαντική απο όλες μου τις συμβουλές και θα σου προσφέρει την μεγαλύτερη ικανοποίηση απο όλες. Θρέψου σωστά , κοιμήσου σωστά , γυμνάσου , βάψου και στολίσου για το τίποτα. Κάνε πράγματα για εσένα , για τον οργανισμό σου, γιατί η ευτυχία πηγάζει απο μέσα μας. Ακόμη , μην ξεχνάς πόσο σημαντική είναι η αυτοπεποιθησή σου , κάνε κάτι μικρό που θα σε κάνει να νιώσεις πανέμορφη και το χαμογελό σου θα λάμψει κατευθείαν. Προσπάθησε να μην αφήνεσαι πια στις καταστάσεις και αγάπησε τον εαυτό σου!

Diaries : 72 και κάτι ώρες στο Μιλάνο.

 

 

milan-italy-duomo-milan-cathedral-italy-milan-duomo-di-milano

Η ουρά αναμονής στους ελέγχους αποσκευών και επιβατών μου προκάλεσε πανικό , αλλά ο ενθουσιασμός μου για το ταξίδι και η συζήτηση για τα σχέδια μας όταν προσγειωθούμε, έκαναν τον χρόνο να περάσει γρήγορα. Είχαμε ξυπνήσει στις έξι – πιο πρωί δεν έχει – για να προλάβουμε την πτήση μας στις 10. Φτάνοντας στο αεροδρόμιο απαίτησα καφέ πριν προχωρήσουμε σε οποιαδήποτε άλλη διαδικασία, το αίτημα μου έγινε αποδεκτό και σύντομα κρατούσα το ζεστό μου καπουτσίνο, το οποίο εξαφάνισα σε λιγότερο από είκοσι λεπτά. Κινηθήκαμε , ξύπνιοι και οι δύο πια για τα καλά, προς τον έλεγχο , όπου και δεν πίστευα στα μάτια μου το πόσος κόσμος πέταγε για Μιλάνο εκείνη την Δευτέρα. Στον έλεγχο , αλίμονο , ήμουν το άτομο που καθυστέρησε – και άλλο – την ουρά αφού δεν προνόησα και φόρεσα κοσμήματα αλλά ΚΑΙ μποτάκια με μεταλλικό φερμουάρ, βάλε-βγάλε κατανάλωσα 10 λεπτά από τον πολύτιμο χρόνο όλων των οργισμένων συνεπιβατών μου και μη , έμαθα το μάθημά μου όμως. Περάσαμε στον χώρο αναμονής, σύντομα άνοιξαν οι πύλες , ένα συνωστισμένο παμπάλαιο λεωφορειάκι μας πήγε προς το αεροπλάνο και μέσα σε λίγα λεπτά βρισκόμασταν ήδη στους αιθέρες , πετώντας προς την όμορφη Ιταλία.

Γεμάτη υπερένταση δεν σταμάτησα στιγμή να μιλάω , και σε λιγότερο απο 2 ώρες πατούσαμε σε Μιλανέζικο έδαφος. Το Μιλάνο είναι όπως ακριβώς το φαντάζεται κάποιος που έχει μόνο ακούσει για αυτό , κοσμοπολίτικο και επιβλητικό. Από το κέντρο μέχρι το ξενοδοχείο μας κάναμε την διαδρομή των τριάντα λεπτών με τα πόδια , οι εικόνες που πήραμε από αυτή και μόνο την διαδρομή ήταν καταπληκτικές, νεοκλασικά κτίρια , πλακόστρωτοι δρόμοι και μικρά ζεστά ιταλικά καφέ. Φτάνοντας στο ξενοδοχείο μας τακτοποιηθήκαμε και βγήκαμε να φάμε κάτι γρήγορο και να κάνουμε βόλτα. Γύρω στις 8 το απόγευμα όλα τα cafe-bistrot στην Ιταλία κάνουν aperitivo , δηλαδή με κάθε ποτό που παραγγέλνεις άνω των 10 ευρώ έχεις απεριόριστη πρόσβαση σε έναν πλούσιο μπουφέ από πεντανόστιμα ιταλικά εδέσματα, οπότε στο Μιλάνο μόνο ότι πεινάσαμε δεν μπορώ να πώ. Η βόλτα μας το πρώτο απόγευμα περιορίστηκε στα αξιοθέατα κοντά στο ξενοδοχείο , περάσαμε από το πάρκο Sempione , και ήμασταν αρκετά τυχεροί ώστε να το επισκεφτούμε την καλύτερη στιγμή της ημέρας όσο ο ήλιος άρχιζε να δύει, έτσι ο φωτισμός ήταν υπέροχος και το τοπίο τόσο ρομαντικό.

Την επόμενη ημέρα μετά το πρωινό μας επισκεφθήκαμε την piazza del duomo και μπήκαμε στον καθεδρικό (il Duomo), ο οποίος είναι η έδρα του αρχιεπίσκοπου της πόλης ενώ θεωρείται ως μία από της σημαντικότερες εκκλησίες παγκοσμίως. Η πλατεία του καθεδρικού είναι συνήθως γεμάτη τουρίστες και περιστέρια ενώ δεν είναι ασυνήθιστο να γίνεις και θεατής κάποιου ξαφνικού χορευτικού σκετς από επαγγελματικές ομάδες. Ένα εισιτήριο για να μπει κανείς στον καθεδρικό αλλά και να ανέβει στην γνωστή ταράτσα του με ασανσέρ κοστίζει 12 ευρώ. Η θέα από την κορυφή του καθεδρικού σου κόβει κυριολεκτικά την ανάσα , βλέπεις ολόκληρη την πόλη και αν ο ουρανός δεν είναι συννεφιασμένος τότε μπορείς να έχεις ορατότητα μέχρι και τις Άλπεις. Αργότερα ήπιαμε τον ιταλικό καπουτσίνο μας σε ένα από τα καφέ που βρίσκονται τριγύρω από την πλατεία του καθεδρικού και το βραδάκι απολαύσαμε ένα απεριτίφ.

H Τρίτη ήταν και η πιο γεμάτη ημέρα μας. Μετά το πρωινό μας επισκεφθήκαμε την πινακοθήκη Μπρέρα (Pinacoteca di Brera ) , η οποία βρίσκεται σε μια από τις πιο όμορφες και γραφικές γειτονιές της πόλης. Στη πινακοθήκη μπορεί κανείς να δεί έργα των Caravaggio, Raphael και Mantegna , ενώ η είσοδος κοστίζει 12 ευρώ. Ακόμη και αν δεν είσαι φίλος της εικαστικής τέχνης μια επίσκεψη μόνο για να θαυμάσεις το περίτεχνο κτίριο που στεγάζει τους πίνακες αξίζει. Το απόγευμα πήγαμε στην εμπορική στοά Galleria Vittorio Emanuele II , όπου εκτός από window-shopping στους οίκους ένδυσης Prada,Armani και Versace απολαύσαμε τον καφέ μας στο ιστορικό καφέ του οίκου Gucci. H Γκαλερία Βιτόριο είναι πραγματική υπέροχη, είναι στολισμένη όλο τον χρόνο και η αρχιτεκτονική της είναι μοναδική με το μοτίβο των τζαμιών που καλύπτουν ολόκληρη την οροφή να αποτελεί το καλύτερο στοιχείο της. Η οροφή αποτελείται από δύο γυάλινες θολωτές στοές που τέμνονται σε ένα οκτάγωνο και καλύπτει το δρόμο που συνδέει τις πλατείες Πιάτσα ντελ Ντουόμο με την Πιάτσα ντελα Σκάλα. . Ένα καπουτσίνο στο Gucci καφέ κυμαίνεται στα 4 ευρώ και παρά την εμπειρία του να πίνεις έναν καφέ περιτριγυρισμένη από τσάντες των 2000 ευρώ , ως προς τη γεύση μπορώ ειλικρινά να πω πως ήταν μέτριος. Η ημέρα μας έκλεισε φυσικά με μια βόλτα στην ιστορική σκάλα του Μιλάνο, την οποία απλά χαζέψαμε καθώς για να βρείς θέση ώστε να παρακολουθήσεις κάποια όπερα θα χρειαστεί να το κλείσεις μήνες νωρίτερα , ενώ τα φθηνότερα εισιτήρια κοστίζουν από 30 έως 50 ευρώ ανάλογα την παράσταση. Το βράδυ επισκεφθήκαμε τα πανέμορφα Μιλανέζικα κανάλια για ένα ρομαντικό δείπνο στα ιταλικά εστιατόρια που βρίσκονται γύρω από τις φωτισμένες όχθες τους.

lago-di-como

Η τέταρτη και τελευταία ημέρα μας κύλησε ήρεμα με έναν πρωινό καπουτσίνο σε ένα μικρό και ζεστό Ιταλικό καφέ. Λίγο μετά ταξιδέψαμε με τραίνο στην  λίμνη Como , που βρίσκεται περίπου 30 χιλιόμετρα έξω από το Μιλάνο και αποτελεί ένα από τα must-see μέρη της Ιταλίας , καθώς μοιάζει πραγματικά σαν να βγήκε από παραμύθι. Πολλοί Ιταλοί μάλιστα επιλέγουν τα μαγευτικά τοπία της λίμνης για να πραγματοποιήσουν τους γάμους τους εκεί. Ένα εισιτήριο μετ’ επιστροφής για τη λίμνη κοστίζει 14 ευρώ και η διαδρομή διαρκεί περίπου 40 λεπτά. Το απόγευμα πήραμε τον δρόμο για το αεροδρόμιο και μπήκαμε στο αεροπλάνο της επιστροφής. Το Μιλάνο είναι μια εύκολη πόλη με πολύ ζωή , βρίσκεις εύκολα τα αξιοθέατα σου ενώ δεν χρειάζεται να ξοδέψεις στα μέσα μαζικής μεταφοράς. Οι Ιταλοί είναι ευγενικοί άνθρωποι με χιούμορ , θα χαρούν να βοηθήσουν έναν μπερδεμένο ταξιδιώτη να βρεί τον δρόμο του. Το Μιλάνο είναι μια ακριβή πόλη θα έλεγα αλλά σου ξεπληρώνει κάθε ευρώ που θα ξοδέψεις στο ταξίδι σου με μοναδικές εμπειρίες και πανέμορφες εικόνες.

14741826_1429215717106568_104390715_n (1)

Κάθε ταξίδι είναι μία ξεχωριστή εμπειρία από την οποία έχεις πάντοτε κάτι να μάθεις , προσπάθησε με όποια ευκαιρία σου δίνεται να ταξιδεύεις και να γνωρίζεις τον κόσμο στον οποίο ζείς. Πίστεψε με θα τον λατρέψεις.

 

*Το ταξίδι πραγματοποιήθηκε στις 17 Οκτωβρίου του 2016 και διήρκεσε τέσσερις ημέρες.

The Restart project: η μαγεία μίας νέας αρχής.

από Εύα Τσιαφίτσα.

ρφ.jpg

Κάθε Ιανουάριο βρίσκεται εκεί και μας κοιτά υπεροπτικά καλογραμμένο πάνω στο ολοκαίνουριο ημερολόγιο μας. Αυτό το ένα, αυτή η πρώτη ημέρα του πρώτου μήνα ενός ολοκαίνουριου χρόνου , να μας υπενθυμίζει πως κατέφθασαν ακόμη 365 άγραφες ημέρες της ζωής μας για να τις γεμίσουμε δημιουργικά. Κάθε φορά αυτή η ύπουλη μονάδα με κοιτάει γεμάτη ειρωνεία σα να μου λέει ”άραγε θα κάνεις τίποτε διαφορετικό αυτη τη φορά;” και κάθε φορά που την κοιτώ αναρωτιέμαι και εγώ το ίδιο ακριβώς πράγμα. Κάθε νέο έτος είναι και μία νέα αρχή μου λένε όλοι, πόσοι είναι όμως αυτοί που πραγματικά κάνουν αυτή την νέα αρχή; Πόσοι τολμούν να αφήσουν πίσω όσα τους παίδευαν τον προηγούμενο χρόνο; Πόσοι θα τολμήσουν να αρχίσουν κάτι νέο που ίσως αγαπήσουν πιο πολύ απο κάθε τι παλιό; Μήπως τελικά αυτό το ένα στο ημερολόγιο μας βρίσκεται εκεί για να μας θυμίζει πως ίσως φοβόμαστε να κάνουμε ένα νέο ξεκίνημα ;

κάθε νέος χρόνος είναι ένας λευκός καμβάς που δίνεται στον κάθε ένα μας ξεχωριστά ώστε να τον γεμίσει με ό,τι επιθυμεί, τις περισσότερες φορές όμως φαίνεται να επιλέγουμε τα ίδια πινέλα, τα ίδια χρώματα και τα ίδια σχέδια, δημιουργώντας το ίδιο έργο ξανά και ας είχαμε οραματιστεί κάτι πολύ διαφορετικό. Αυτό που μας οδηγεί στο να παραμένουμε στην ”ζώνη ασφαλείας” μας και να μην τολμούμε μεγάλες αλλαγές είναι ο φόβος. Ο φόβος είναι στη ουσία του ένας αμυντικός μηχανισμός με τον οποίο μας εφοδιάζει ο ανθρώπινος οργανισμός προκειμένου να μας κρατήσει μακριά απο όλα τα επικίνδυνα μονοπάτια αυτού του κόσμου. Με την πραγματοποίηση απο τον εγκεφαλό μας μίας περίτεχνης τελετουργίας έκρηξης ορμονών , δημιουργείται μέσα μας το συναίσθημα του φόβου μπροστά σε οτιδήποτε αβέβαιο και ριψοκίνδυνο. Μια νέα αρχή είναι φυσικά και τα δύο. Ενώ λοιπόν μοιάζει κατανοητό να μας τρομάζει ένα τέτοιο βήμα είναι και πολύ βασικό να συνειδητοποιήσουμε πόσο καλό θα μας προξενήσει, και αφού σκεφτούμε και αποφασίσουμε σε ποιο τομέα της ζωής μας θέλουμε να αρχίσουμε κάτι καινούριο πρέπει έστω με τρεμάμενα πόδια να μην πάρουμε τα μάτια μας απο τον στόχο. Πρίν ισχυριστεί κάποιος πως ο φόβος του τον κρατά απο το να ζήσει τα όνειρα του , νομίζω οφείλει να ανατρέξει στις αμέτρητες και αξιοθαύμαστες ιστορίες ανθρώπων γύρω μας που υπερνικώντας τους φόβους τους κυνήγησαν μια καλύτερη ζωή και ήρθαν ένα βήμα πιο κοντά σε ο,τι τους ευτυχεί.Φυσικά όταν κάνουμε ένα τόσο μεγάλο βήμα όπως το να αποκοπούμε απο ενα κομμάτι του παρελθόντος μας και να αρχίσουμε να κυνηγάμε κάτι ολοκαίνουριο, θα μας στοιχειώσει αρκετές φορές το βασανιστικό ερώτημα του ”μήπως έκανα λάθος;” , άν όμως βάλουμε όλη μας την πίστη στην επιλογή μας και δεν εγκαταλείψουμε στην μέση της πορείας, το τέλος σίγουρα θα μας ανταμείψει.

Κάνω μια αρχή σημαίνει αφήνω ένα παρελθόν πίσω μου , και όπου υπάρχει παρελθόν υπάρχει και απώλεια. Οι αναμνήσεις και τα βιώματα του καθενός μας είναι δυνατά κομμάτια του κόσμου μας αλλα πρέπει να μάθουμε να ξεχωρίζουμε ποια απο αυτά θα έρθουν μαζί μας και ποια θα μείνουν πίσω.Μια νέα ζωή δεν είναι ”νέα” αν είναι γεμάτη με αποσκευές του παρελθόντος,γιαυτό πριν προχωρήσεις στο μεγάλο βήμα οφείλεις να πάρεις χρόνο και να καθαρίσεις τη ζωή σου απο όλα τα αρνητικά συναισθήματα ακόμη και πράγματα που σου τρώνε χρόνο και ενέργεια. Άνοιξε χώρο στη ζωή σου να μπει φώς , άνοιξε χώρο για την αλλαγή που έρχεται και ίσως αυτό που θα έρθει αποδειχθεί χίλιες φορές καλύτερο απο αυτό που φεύγει – you never know!